Oι αλήθειες των ανθρώπων

Είναι περίεργες οι αλήθειες των ανθρώπων. Παράξενες, γεμάτες μισόλογα, αργόσυρτες, ασυνάρτητες ελπίδες, αθέλητες ελλείψεις, ηθελημένες,  ίσως κι επιβαλλόμενες, αποσιωπήσεις… Είναι ιδιαίτερες οι αλήθειες των ανθρώπων: κοίτονται μέσα τους και συμβιώνουν, συγκατοικούν αντικρυστά και ξέπνοα, η μια δίπλα στην άλλη, διαφωνούν, κι έπειτα, διαπληκτίζονται, ανταγωνίζονται, πασχίζουν να υπερισχύσουν, καταμετρώντας, καραδοκώντας, ποια απ’ όλες, είναι άραγε γραφτό … More Oι αλήθειες των ανθρώπων

Το ερώτημα δεν είναι το πως, αλλά το πότε

“Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας”, γράφει η Rankin, “αν απλά αποδεχόμασταν με ταπεινότητα ότι το πώς λειτουργεί το σύμπαν παραμένει ένα τεράστιο μυστήριο; Αν δεχόμασταν ότι είμαστε όλοι εδώ για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε; Ότι οι ψυχές μας έχουν βρεθεί στη Γη για να μάθουμε κάτι;” Λένε ότι στον σεληνιακό κύκλο όλα … More Το ερώτημα δεν είναι το πως, αλλά το πότε

Η δύναμη του και

Όπου να’ ναι, ζυγώνει η στιγμή της υπέρτατης απελευθέρωσής μου- διαισθάνομαι- και μια ανάμεικτη αίσθηση προσμονής και φόβου διαχέει ολάκερη την ύπαρξή μου, καθώς αρχίζω μ’ έκπληξη, να παρατηρώ τις πρώτες ρωγμές στην άλλοτε συμπαγή μου, ολοστρόγγυλη πραγματικότητα… … More Η δύναμη του και

Όλος ο κόσμος είναι μια προσομοίωση;

Όταν αναρωτιόμαστε για το αν ζούμε σε ένα matrix αυτό που πραγματικά ρωτάμε είναι το αν ζούμε σε μια τυχαία πραγματικότητα. Σε μια πραγματικότητα που είναι προϊόν μιας τυχαίας σειράς γεγονότων ή αν ζούμε σε μια πραγματικότητα που έχει κατασκευαστεί; Όταν αναρωτιόμαστε αυτά τα πράγματα οι περισσότεροι συμβιβαζόμαστε με την εξήγηση που μας έδωσαν στο … More Όλος ο κόσμος είναι μια προσομοίωση;

Ένα παράθυρο στο φως

Φόβος, θαμπές σκιές στο μισοσκόταδο, κρότοι βουβοί, οι αισθήσεις σου μπλεγμένες ένα κουβάρι, μίτος ατέλειωτος οι σκέψεις, μια πρόταση να τραντάζει τη χώρα έσω σου: κατά πού, άραγε, να πέφτει το φως; Τα μάτια σου ψηλαφούν το χάος αμφίβολα, ενώ το νου σου γυροφέρνει, μ’ επιμονή, μια λέξη: εγκλεισμός! Ναι, όσο κι αν, αναφανδόν, με … More Ένα παράθυρο στο φως

Για σένα κύριε Αλέξανδρε…

Ένα κύριος έπινε, γυρίζει συχνά στα καφενεία. Δε γνωρίζω το όνομα, ούτε τη δική του ιστορία. Δε μιλάει σε κανένα, πάντα σκυμμένος, σκεπτικός. Δε χαμογελά συχνά, μέσα στον κόσμο και όμως μοναχικός. Ανεβοκατεβάζει βιαστικά κούπες από κρασί. Όταν η κούπα αδειάζει με το χέρι γνέφει, δεν ομιλεί. Τα γένια του πυκνά, καλύπτουν όλο το πρόσωπό … More Για σένα κύριε Αλέξανδρε…

Μετανάστης Ονείρων

Αφιερωμένο σε όσους επιμένουν να ονειρεύονται, κόντρα στους αντίθετους ανέμους Πάνε χρόνια που περιπλανιέμαι ανάμεσα στα σώματα των τραυματισμένων πια, ονείρων μου.. Ν’ αναρωτιέμαι, αν τάχα τ’ όνειρο ετούτο ή τ΄ άλλο, είναι ανυπέρβλητα μεγάλο, κι εγώ τόσο μικρή, ίσως κι ελάχιστη, μπροστά σ’ αυτό.. Πάνε χρόνια που αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στα μύχια όνειρα της ψυχής … More Μετανάστης Ονείρων